|
|
Je kunt maar beter een goed matras kopen - deel 2 |
 |
 |
 |
|
Sunday, 19 September 2010 16:38 |
|
There are no translations available.
 Ze schudt met haar hoofd. Haar haren echoën de beweging nog even na. Ze kijkt me weer even scherp recht in de ogen. “Service, service en nog eens service. Dat is wat we verkopen en leveren. Mooie auto’s. Die het altijd doen. Waar bijna nooit iets aan mankeert. En als er dan iets is, dan los ik het snel, makkelijk en zo goedkoop mogelijk op. Bel nog even na. Zorg dat ze zich nergens zorgen over hoeven te maken.”
Ze zucht, vooral omdat ik haar vraag waar het nu eigenlijk aan geschort zou kunnen hebben. Ze kijkt naar haar vingernagels die ze uitstrekt op de tafel. Rode knokkels. Ze is gespannen. Duidelijk. Praat tegen haar lange vingers.
“Mijn monteurs houden van hun werk. Vinden me een prima baas. Daar ligt het ook niet aan. Eens per maand nodigen ze me uit om gezellig met zijn allen pizza te eten. Ik ken elke vriendin en elk verhaal. Alle kinderen en alle vakantieplannen. Er zit er geen een bij die het in zijn hoofd zou halen om er de kantjes vanaf te lopen.”
Ze kijkt even op. “Dat doe je namelijk niet bij familie.”
|
Je kunt maar beter een goed matras kopen |
|
|
|
|
Sunday, 19 September 2010 16:33 |
|
There are no translations available.
 We zitten aan mijn grote keukentafel. Vingerlatjes-tafel. Mooie zomeravond. De ramen open. De gordijnen wapperen en het is eigenlijk net te warm om binnen te zitten. Maar het zijn zaken, dus die doe je binnen. Wel zaterdavond. Dus komt er bier en wijn op tafel. En kaas in allerlei smaken. En omdat ik daar dan niet vanaf kan blijven, ook nog druiven, appels en aardbeien.
Ze kijkt me aan. Kort. Dan kijkt ze weer over mijn schouder schuin naar boven. We zitten hier al een een half uur of zo te praten. Het is me niet helemaal duidelijk waar ze heen wil.
Autoverkoopster, blond, eigengereid, ongebonden, eigen zaak, maar het loopt niet zo. Daar begon het gesprek mee.
“Ja, natuurlijk we zijn nog niet door de crisis heen. Het is in de gehele branche nog steeds sappelen.” Maar ze begrijpt het niet. Ze moet het vooral ook van het onderhoud hebben. En nu laten haar vaste klanten het ook steeds meer afweten. “Stappen over naar de Kwik-Fit. Terwijl ik hen altijd de scherpste prijs heb gegeven . En ze als mijn eigen familie heb behandeld.”
|
De ontwikkelformule .... Slot |
|
|
|
|
Thursday, 03 June 2010 08:39 |
|
There are no translations available.
 “Nou, nu ik erover nadenk. Ik had dit idee voor het eerst toen ik met mijn vriendin in de Pyreneeën aan het wandelen was. Vorig jaar zomer.”
“En was je heel erg aan het proberen om een nieuwe idee te ontwikkelen?”
“Nee, ik was aan het praten over wat we zouden eten voor de lunch. Maar opeens was het er. Dat idee. En ik kon er meteen ook helemaal niet meer vanaf komen. Ik heb het de hele vakantie op alles toegepast. De hotelkamer. Het eten. Het reisgezelschap. Mijn laptop.” Hij kijkt Johan nu ook aan “Vreemd, he?”
“Nee helemaal niet”, verklaart Johan opeens overtuigt, “want dat is de grap van research en development. De beste ideeën worden niet geboren uit je wens om heel hard nieuwe ideeën te vinden, maar juist op het moment als je even heel ergens anders mee bezig bent. Het is juist iets dat je moet stimuleren door het met rust te laten. Het gras groeit niet harder door er aan te trekken.” |
De ontwikkelformule - deel 6 |
|
|
|
|
Thursday, 03 June 2010 08:21 |
|
There are no translations available.
 “Ja het is prachtig”, davert mijn compagnon er weer over heen. “En eigenlijk zo eenvoudig. Want we kennen het allemaal uit het voetbal bijvoorbeeld. Een coach kan wel slecht presenterende spelers uit het elftal zetten, en zijn bestuur overhalen om nieuwe te kopen, maar daar gaat de club alleen maar failliet van, en de spelers worden er alleen maar onzekerder van. En de enige echt goede trainer is er een die zijn spelers beter leert voetballen en tot een team smeedt.”
Johan doet een stapje achteruit en kijkt hem aan.
Mijn compagnon lijkt het niet te merken, die gaat gewoon door. “En we passen het consequent toe als we bedrijven doorlichten. Het maakt enorm veel nieuwe ideeën en energie los. En motiveert mensen weer….” Johan doet nog een stap achteruit en kijkt hem nu heen nadrukkelijk aan.
Mijn compagnon valt stil.
“En, mag ik je wat vragen? Weet je nog hoe je dat idee kreeg?” Johan kijkt hem vaag aan. “Weet je nog waar je precies was? En wat je exact aan het doen was?”
Het valt even stil. [wordt vervolgd] |
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
|
Page 9 of 17 |
“Eigenlijk heb ik het nog niemand in mijn familie durven te vertellen. En zeker ook het personeel niet.“ Ze ademt jachtig. “We staan op het punt failliet te gaan. Ik kan de rekeningen al een paar maanden eigenlijk niet meer betalen. De bank heeft het doorlopende krediet opgezegd. Heeft ons de wacht aangezegd. En… er lopen een paar vervelende klachten. Volstrekt ongegrond. Klanten die bij de Kwik-Fit of welke andere beunhaas dan ook gehoord hebben dat we een zooitje van het onderhoud gemaakt zouden hebben. Goede onderdelen door tweede-handsjes vervangen zouden hebben. Lekke remleidingen over het hoofd zouden hebben gezien. Dat is natuurlijk bullshit, maar ja, weet ik ben zo stom geweest om mijn verzekering een jaartje op te schorten, dus ik draai voor alle kosten op. En dan is er zo een ex-klant. Leraar. Net gescheiden. En die maakt er een zaak van. Zegt dat wij er aansprakelijk voor zijn dat-ie vorig jaar tegen een lantaarnpaal reed. Echt bullshit. Het was gewoon slecht weer en die man rijdt als een varken.” Ze gooit de woorden er snel achter elkaar uit. Als de hulzen uit een automatisch geweer. Ze springen van haar af. Ze luistert hoe ze over de tafel rollen.