Wat is gemakkelijker? deel 3

“Ik zal voor je kijken. Maar er komt zo snel even niets bij me op”, zeg ik als we zitten, en vervolg met de obligate vraag van een beroepscoach: “Hoe ga je daar dan mee om nu, dat je werk terug loopt?”. Ze kijkt me aan, met een blik van ”Oh ja, dat was jouw beroep toch?” Kruipt dan weer terug in haar luie TV-kijkstoel. ”Mm, ja… wat zal ik zeggen. Ik ben bezig om overal en nergens ingangen te vinden. Er moet toch ergens werk liggen. Ik heb er zelfs al aan gedacht om me om te scholen. Heb mijn oude mediation-diploma’s weer uit de kast gehaald. Afficheer me nu ook als conflictbemiddelaar. Dat past beter bij deze tijd van bedrijfseconomisch onweer. Ik ga naar alle netwerkbijeenkomsten. Heb mijn punch lines aangescherpt. Mooie nieuwe visitekaartjes. Een bijgewerkte website. Probeer echt op elke manier mijn voet tussen de deur te krijgen.” Ze beweegt energiek haar armen. Maar uit haar gezichtsopslag maak ik op dat het veel werk kost maar nog niet echt zoden aan de dijk heeft gezet. ”Maar, het wil nog niet echt vlotten, hè?” Ze knikt, wat beschaamd. Want ze is ”al een maand of drie bezig om zichzelf te verkopen … en even afgewezen worden is niet erg maar drie maanden op een rij is verschrikkelijk.” Dat kan ik me voorstellen. Maar haast me ook te zeggen dat er natuurlijk geen reden is om aan zichzelf te twijfelen. Ik ken haar. Heb haar bezig gezien. Ze is echt een kei in haar vak. Gaat all the way om ondernemers nasty personeelskwesties uit handen te nemen en goed op te lossen. “Ik wou dat ik dat kon”.

[wordt vervolgd]