Tegendraads ondernemen - deel 2

Ik kijk haar rustig aan, en ben eigenlijk wel onder de indruk. Dit is bijna ondernemerspoëzie. Bij gebrek aan mooie woorden, stel ik de obligate tegenvraag: “ Maar, waarom gaat je verkoop dan achteruit? Ik neem aan dat je niet op de emotie aan het bezuinigen bent en er ook geen emotionele recessie door deze stad giert?”  
Ze lacht me toe: “Jij bent toch bedrijvendokter, niet?”
Daar heeft ze en punt. “Jazeker. Maar hoe zit dat dan?”, zeg ik.
Zelfverzekerd kijkt ze me strak aan: “Ik zie het zo. Het is niet zo dat de verkopen achteruit gaan omdat de klanten minder te besteden hebben, maar omdat wij geloven dat ze minder te besteden hebben en ze zo tegemoet treden. Wij als ondernemers zijn opeens opgehouden in onszelf te geloven. We hebben opgehouden ons spel te spelen en hebben daarmee de wedstrijd eigenlijk al verloren. We zijn defensief en oogsten het wantrouwen dat we zaaien.”
Dit is wel echt de eerste keer dat ik een ondernemer zijn verlies aan zichzelf hoor wijten. Ik begrijp het toch niet helemaal: “Mmm, interessante gedachte. Wat je beweert is dat jij de spiegel bent waarin de klant zijn eigen koopgedrag ziet. Je klant spiegelt zich aan de grondhouding van je serveersters die als het ware uitstralen dat er niet veel en uitgebreid getafeld en gedronken gaat worden en dat poëzie geen gangbare waar is in tijden van economische cholera. Is dat echt zo? Hebben je serveersters zo veel invloed?”
Ik zet mijn serieuze gezicht op en kijk onwillekeurig weg naar de serveerster die aan de bar hangt. Ze kauwt op haar kauwgom en kijkt verveeld naar de TV achter de bar.

[wordt vervolgd]