|
Tuesday, 23 November 2010 08:08 |
|
There are no translations available.
 Hij haalt diep adem. “Net als alle veertigers tobben zij over de balans tussen werk en privé. Vinden ze het moeilijk om het allemaal te gelijk en goed te doen. Zijn ze verward. Over de verwachtingen”.
Ik kijk hem uitnodigend aan, benieuwd wat er nu weer komen gaat. “Ja”, zeg ik terug, “verwarring is letterlijk het tegenovergestelde van ontwikkeling. Dat remt. Is ongemakkelijk.“
Hij knikt instemmend, pakt nog een handje pinda’s. “Dat is ook wat ik meteen dacht: er moet wat ontwart worden – en nieuwe duidelijkheid geschapen worden.”
Nog een handje pinda’s. “Maar jij dat kun je wel roepen maar hoe doe je dat?” vervolgt hij.
Hij kijkt mij allang niet meer aan. Dit verhaal onthult zichzelf. “En weet je wat we toen verzonnen hebben?”, rolt hij door.
”Nou?”, vraag ik.
“Eén van de accountmanagers had net een heel verhaal gedaan over hoe hij in zijn elektronische agenda in de problemen kwam. Omdat hij er van zijn vriendin ook quality time voor thuis in vrij moest maken. Om mee te gaan naar de voetbaltraining. Om wijn te drinken. Om nieuwe kleren te kopen. Om in de tuin te werken. Maar vooral om goede gesprekken te hebben. En nu is er niets mis mee om de aardige vriendeling uit te hangen. Maar daardoor kon hij vaak niet op belangrijke meetings zijn.”
“Ja daar kan ik me iets bij voorstellen”, beaam ik. “Het is erg vervelend als je de hele tijd moest kiezen tussen het werk dat je leuk vindt en de vrouw en kinderen waar je van houdt”.
“Ja”, gaat hij in dezelfde ademtocht door “maar toen vroeg ik of we dat niet eens heel anders konden zien.” |
|
|
Tuesday, 23 November 2010 08:00 |
|
There are no translations available.
 We zitten op de paarse bank. Het is vrijdag. De dag is al over. We hangen nog wat na. Op kantoor. Mobieltjes op trillen.
Bas zit tegenover me. 40+, beginnend buikje, snor. Onderuitgezakt met een glas in de hand. Een ondernemer van het kantoor hiernaast. Een wijnreisorganisator en schrijver van software waarmee bedrijven hun verkoop beter kunnen regelen.
We zijn in gesprek geraakt over een blog die ik hem aan het begin van de week doorgestuurd had. Met de stelling dat de beste sales gedaan worden door medewerkers met het meeste gevoel voor humor. Die zitten wat losser in hun vel. Kunnen wat meer de waarde van hun producten relativeren. Komen minder beargumenterend en serieus over.
“We gaan volgende week weer een Q-sessie houden met een van onze klanten”, zegt hij mij. Hij moet er bij lachen alsof het een goede grap is.
“Oké, dat moet ik even uitleggen”, vervolgt hij als hij mijn onbegrijpende blik ziet. “Ik kom regelmatig bij die uitgever en ken alle medewerkers nu goed. We praten regelmatig over waar ze zoal mee bezig zijn. Je kent me, hè, altijd soepel in de omgang”.
Zijn lippen zijn wat opgezwollen. De verwarming staat op 20 graden. Hij begint ook wat aangeschoten te raken. Op een leuke manier dan. Hij is de prater. De man die altijd als eerste hoort wat er op de werkvloer van zijn klanten gebeurd. Alsof ie het aan ziet komen. Dus ik geloof hem meteen.
“En waar lopen die jongens van die uitgeversklant van jou dan mee rond, sociaal orakel?”, vraag ik hem. |
Je kunt maar beter een goed matras kopen - deel 5 |
 |
 |
 |
|
Sunday, 19 September 2010 17:00 |
|
There are no translations available.
Ik bied haar een servet aan. Stop een druif in haar mond. Zachtjes, en voorzichtig begint ik weer: “Dit gaat nog lang duren, deze pijn. Een faillissement is bijna nog erger dan een scheiding. Of een kind dat bij je wegloopt. Verdriet, dat hoort erbij. En dat moet en mag erbij horen. Je moet dit nog aan veel mensen gaan vertellen. Dus geef het een plaats. En je moet nog een hoop rotzooi opruimen. Ik wil je daar ook best bij helpen, als dat nodig is”. Ze knikt gerustgesteld.
“Maar er komt een moment over een jaar of twee dat je gaat herinneren wat ik nog ga zeggen. En dat je erbij lacht.” Ik schraap even mijn keel. Ze kijkt me aandachtig aan. Door haar trainen en verlopen mascara heen. Ze knikt.
“Heb je ook de kracht in je om dit van een heel andere kant te bekijken? Als ik het goed begrijp ben je eigenlijk op zoek naar een leuke en goed betaalde baan? Maar weet je eigenlijk niet hoe dat moet? Zullen we dat varkentje eens gaan wassen? Dat moet toch niet moeilijker zijn dan en auto in elkaar zetten. Of een mooi bedrijf runnen?”
 Ik heb gelijk. Ze knikt en lacht. “Ja dat moet eigenlijk toch prima te doen zijn. Ik weet goed wat ik kan en wat ik wil. En ik weet ook wel wat er op de markt te koop is.”
“Een mens brengt gemiddeld een derde van zijn leven in bed door. Koop daarom een goed matras, zeg ik altijd. De meeste mensen brengen ook ongeveer een derde van hun leven in een baan door. Laten we dus een mooie baan voor je gaan zoeken.”, zeg ik er vrolijk achteraan.
Er komt weer energie in haar. “Ken je die film “Up in the air”? Je kunt nog heel wat van George Clooney leren. Maar, laten we aan de slag gaan…” |
Je kunt maar beter een goed matras kopen - deel 4 |
|
|
|
|
Sunday, 19 September 2010 16:57 |
|
There are no translations available.
Ik zeg niets. Het is haar verhaal.
Ze haalt adem. Diep adem. Het huilen is bijna aangeslagen.
 “Afgelopen donderdag, kreeg ik aan het eind van de dag een advocaat aan de deur. Getraind om vriendelijk maar vooral spijkerhard te zijn. Wist eigenlijk niet precies wat hij was maar zag later dat op zijn kaartje dat het een deurwaarder was. Even dacht ik nog dat hij me ruimte ging geven, maar de boodschap was heel duidelijk. Hij bleef ook maar even. Er viel niet meer te onderhandelen. De zaak ligt dinsdag bij de rechter. Ik legde hem uit dat ik niet kan gaan betalen. Ik heb al bij iedereen de grens bereikt van uitstel en niet-nagekomen betalingsregelingen. Heb alles al de deur uitgedaan waar ik geld van kon maken. Heb zelfs mijn monteurs op “crisis-verlof” gezet – die mooie regeling van Donner. Vonden ze eigenlijk wel prettig, met de voetbal en vakantie. Heb ik mooi weten te verkopen. Blond, hè?” Alsof ik haar nu opeens guitig zou moeten vinden. Zo kijkt ze me aan. Nee, zo gaat dat niet, zo makkelijk kom je bij mij niet uit je verhaal. “Heftig”, zeg ik, “wat heb je toen gedaan?” Ze schiet weer terug in het moment dat de deurwaarder de deur dichtsloeg: “Ik belde meteen de boekhouder. Die spreek ik nog vaker dan mijn moeder de laatste weken. Maar die wist het ook niet meer.“ Ze schokt langzaam met haar bovenlichaam. “En opeens drong het tot mij door.. ik ben een mislukte ondernemer. Ik ga mijn appartement kwijt raken en nog jaren tegen schulden aanlopen. En ik ga een baan moeten gaan zoeken.”Ze trekt er een gezicht bij alsof ze onzedelijk benaderd is.
Er is weinig meer over van de zelfbewuste, guitige, ondernemende vrouw die hier een half uur geleden nog zat. Ze zit zachtjes te huilen. Rouwverwerking. |
Je kunt maar beter een goed matras kopen - deel 3 |
|
|
|
|
Sunday, 19 September 2010 16:47 |
|
There are no translations available.
Ik kijk, zoals altijd, rustig terug. Vriendelijk. Een en al oor. Er moet iets gebeurt zijn, waar ze zich voor schaamt. Dat ze niet durft te vertellen.
Er valt een stilte.
Ik schraap mijn keel: “Luister, ik merk dat je heel goed in staat bent om te zien wat er allemaal niet gebeurt is. En dat je bedrijf goed hebt geleid. Als een moeder voor je mensen en je klanten. Maar: is er iets dat je me wilt vertellen … waar het eigenlijk over gaat?”
Eindelijk durft ze me langer dan een paar seconden aan te kijken. Grote pupillen. Nerveuze lippen.
 “Eigenlijk heb ik het nog niemand in mijn familie durven te vertellen. En zeker ook het personeel niet.“ Ze ademt jachtig. “We staan op het punt failliet te gaan. Ik kan de rekeningen al een paar maanden eigenlijk niet meer betalen. De bank heeft het doorlopende krediet opgezegd. Heeft ons de wacht aangezegd. En… er lopen een paar vervelende klachten. Volstrekt ongegrond. Klanten die bij de Kwik-Fit of welke andere beunhaas dan ook gehoord hebben dat we een zooitje van het onderhoud gemaakt zouden hebben. Goede onderdelen door tweede-handsjes vervangen zouden hebben. Lekke remleidingen over het hoofd zouden hebben gezien. Dat is natuurlijk bullshit, maar ja, weet ik ben zo stom geweest om mijn verzekering een jaartje op te schorten, dus ik draai voor alle kosten op. En dan is er zo een ex-klant. Leraar. Net gescheiden. En die maakt er een zaak van. Zegt dat wij er aansprakelijk voor zijn dat-ie vorig jaar tegen een lantaarnpaal reed. Echt bullshit. Het was gewoon slecht weer en die man rijdt als een varken.” Ze gooit de woorden er snel achter elkaar uit. Als de hulzen uit een automatisch geweer. Ze springen van haar af. Ze luistert hoe ze over de tafel rollen.
|
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
|
Page 5 of 10 |
