|
There are no translations available.
 “L&A, daar draait het allemaal om.”
Boris draait aan het pootje van zijn oversized wijnglas. Vol en diep rood. Schittert een beetje. Hij kijkt wat dromerig weg van onze terrastafel. We zitten onderuitgezakt aan de oevers van de Waal. Kijken uit over de neerzakkende zon. Langzaam gaat de nacht zitten.
Vanmiddag stond hij opeens op mijn voicemail. “We moeten nodig bijpraten. Waalkade, onze tafel, vandaag, om 19 uur. Accordialo?” Zo eens in de 2 maanden spreken we af. Hij is bijna een broer voor me. We gaan lang terug. Tot onze puberteit ergens.
Het eerste wat ik vroeg was hoe het met hem gaat - en of hij me om een speciale reden wilde spreken. En ja, die was er. De zaak. De omzet loopt terug. Daar moest ik maar eens mijn licht over laten schijnen.
Maar eerst wilde hij wat kwijt over zijn vriendin. Net terug van vakantie. “Zo’n familie-camping. Waar vooral de kinderen het naar hun zin hebben.” Maar waar hij het gevoel had dat hij toch vooral niet zichzelf kon zijn. “Niks geen cultuur. Niet eens een live band die songs uit de 70er jaren overzingt. Geen echo van een rebellie. Alles voorgekookt. Echt licht verteerbaar voor kindermagen. Allemaal een erg hoog huppel-gehalte”. Het gaat allemaal nogal staccato bij Boris, je moet goed opletten om hem bij te houden.
“Nee”, zo betoogt hij een beetje hardvochtig, “het is vooral een kwestie geweest van organiseren, regelen, klaar staan, de logistiek op orde houden, de ondersteunende lieve man spelen, die er altijd voor de anderen is. Kortom: achteraan huppelen” En het vreemde was dat zijn vriendin daar perfect gelukkig mee was. Alsof ze zo in het gelukkige vakantiemoederschap van de Libelle was gestapt. “Als de kinderen het leuk hebben, heeft mamma het ook naar haar zin”, leek haar motto geweest te zijn. En daar had hij zich natuurlijk weer aan geërgerd. “De laatste medestander die nu gewoon overliep”. Hij kijkt me opeens strak aan.
|
