Gewoon je ding doen - deel 3

Hij was nu al een minuut of drie aan het uitweiden – en het publiek begreep eerst niet helemaal waar hij het over had, maar door de plaatjes en zijn enthousiasme raakte ze toch geïnteresseerd. Hij legde uit wat er gaande was met het broeikaseffect, wat er allemaal al gedaan werd, en wat er nog aan zat te komen. En hij vertelde daarbij het verhaal over zijn eigen bedrijf: hoe hij met de mensen bossen aanplantte, hoe de bomen zich ontwikkelde, en hoe er weer wilde dieren en zeldzame planten terugkeerden die weg waren geweest. Ik vond het natuurlijk so wie so prachtig. En hij kwam ook in een mooi soort cadans van zijn woorden, opgestuwd door de foto’s op de beamer. Ik zag zelfs mijn buurman geïnteresseerd meekijken. Tot de zesde dia.

Ik weet niet wat er gebeurde en waarom maar daar bleef de beamer vastzitten. Mijn vriend viel stil. He-le-maal stil, als een baksteen. Drukte nog een paar keer op de afstandsbediening. Begon te rommelen in zijn aantekeningen. Keek vragend (smekend bijna) naar iemand achter de coulissen, de technicus waarschijnlijk. Er kwam niets terug. De stilte duurde wel een seconde of twintig. Mijn buurman schoot me aan: “Wat een kneus”, gniffelde hij. Er kwam meer rumoer op gang. Onzeker hoorde ik mijn vriend weer het woord nemen. Omstandig uitleggen dat de projector was vastgelopen. Hij begon zelfs de dia’s te beschrijven die we niet meer zouden kunnen zien. Hij zocht houvast.

[wordt vervolgd]