Gewoon je ding doen - deel 1

Met koffie de zaal in. De sprekers zitten al achter de tafel. De debatleider kijkt ontspannen de zaal in. Ik herken hem van de foto’s in de bladen. Mijn vriend, een jonge ondernemer, zit achter de tafel. Hij is duidelijk gespannen, Hij heeft een te groot pak aan. Ik steek mijn duim naar hem op. Ik ben wat laat. Ik zie een lege plek en ga zitten. Als dit maar goed gaat… het is natuurlijk wel fantastisch dat hij hier zijn praatje mag houden. Want alle belangrijke prospects zijn aanwezig. Wel een man of tachtig.

Ik ken hier weinig mensen. Daar ben ik niet de enige in. Ik merk al snel dat mijn buurman ook onwennig is. “Heeft u ook nog koffie kunnen bemachtigen”, breek ik het ijs. “Ja, gelukkig wel. Valt niet mee, hè, die files voor de koffiedames”, glimlacht hij terug. We wisselen de plichtplegingen uit. Hij blijkt uit Rotterdam te komen en daar een drietal middelgrote bedrijven te hebben in reclamedrukwerk. Zijn nieuwe schoonzoon stelt hem de hele tijd gekscherende vragen over het bos-oppervlak dat voor zijn reclame de afgelopen jaren geveld is. Zo vertrouwt hij me toe. “En waar gaat het dan over? Hemmepies van de Zeeman en gekheid met een snoer eraan van de Expert”, doet hij zijn schoonzoon na. “Als het nou nog goede reclame was, met een boodschap… of in ieder geval met humor…”. Het was duidelijk dat zijn schoonzoon, een andere blik op het nut van zijn onderneming had. Niet dat mijn buurman daarvan wakker lag of zo, maar het leek hem toch wel interessant om iets meer te horen over hoe hij duurzaamheid in zijn bedrijf kon brengen. Hij had laatst van de gemeentesecretaris gehoord, daar biljartte hij elke vrijdag mee, dat als hij het gemeentekrantje wilde blijven drukken hij aan een aanbesteding mee moest doen, en dat er dan ook punten te vergeven waren voor bedrijven met een overtuigend duurzaamheidsbeleid. En dat ging dan over van alles: het tegengaan van vervuiling, het zuinig omgaan met papier en inkt maar ook het gebruiken van groenstroom en klimaatneutraal drukken. “Er is dus iets dat ik moet leren, anders loop ik mijn contract met de gemeente mis. En ik wil niet dat die kip met gouden eieren bij iemand anders gaat leggen”, voegt hij er aan toe.“ Daarom leek mij deze bijeenkomst wel nuttig."

[Wordt vervolgd]