De ontwikkelformule - deel 2

Mijn compagnon ademt weer uit. Hij kijkt er serieus bij en spreekt zijn woorden langzaam en nadrukkelijk uit. “Juist omdat je zo gefixeerd bent. Omdat je bewustzijn zich vernauwd heeft. Omdat er eigenlijk niets anders meer is,… rijdt bij-na ie-der-een er uiteindelijk tegenaan. Boem, kadeng.”  Hij zet de woorden kracht bij. Alsof hij een voordracht dirigeert.
Dan houdt hij zijn mond weer.

De bezoeker kijkt hem ongelovig aan: “Maar.. wat leer je dan in die slipcursus? Hoe pak je dat dan aan?”

Mijn compagnon kijkt naar hem op. “Het gaat niet om sturen, remmen of gas geven. Het gaat ook niet op de beweging van de banden aanvoelen. En ook niet op het één worden met de auto.” Hij schudt langzaam maar overtuigd zijn hoofd. “Nee, het gaat maar om één ding….” Weer pauze “Wat je moet leren is om niet aan de paal te denken. Je moet juist aan de ruimte náást de paal denken.. Dan is ‘t eigenlijk heel makkelijk.”

"Dus je leert vooral om weg te kijken?” De roodharige bezoeker schudt met zijn hoofd. “Ik kan dat echt niet geloven. Dus de slipcursus gaat niet over autorijd-kunsten maar over het richten van je gedachten?”

[wordt vervolgd]