Als je maar je best doet... deel 4

“Je bent geneigd om te denken”, vervolgt ze, “dat de marktkoopman die het meest zijn best doet, het meest zal verkopen maar dat is niet zo. Het gaat niet om je best doen. In de economielessen op de middelbare school leerde ik al dat ‘de inspanningen omgekeerd evenredig zijn met het resultaat’. De wet van Pareto: 20% van de inspanningen leiden tot 80% van het resultaat en de rest van de resterende 80% van je inspanningen geven maar 20% resultaat, en kun je dus feitelijk beter achterwege laten.” Ze kijkt me triomfantelijk aan.
“Ja, zo is het”, antwoord ik, bescheiden. “De echte winnaars zijn vaak de slimmeriken die hun cortex goed gebruiken, vaak even een stap terug zetten en als eerste eens goed de signalen lezen, de kansen overwegen en dan hun eigen strategie uitzetten. Dat rumoerig ritueel aan het einde van de markt is een duidelijk bewijs van de wet van Pareto: veel geschreeuw en weinig wol.”
Ze ziet dat ik het gesnapt heb.
“Maar zeg eens: betekent dat dat jij je voorgenomen heb vooral niet je best te gaan doen?” vraag ik plagend.
Ze schrikt van mijn directheid en kruipt weer terug op haar stoel, veilig achter de computer.
“Nou, als u het zo zegt, klinkt het niet zo goed.” Ze valt even stil, maar kijkt dan weer over het scherm naar me op. “Toen u zo-even sprak over de overheid als veelkoppig monster, en u zelfs die koppen beet leek te willen pakken, toen had ik eigenlijk willen zeggen dat het vooral mijn plan is om de juiste kansen bij de verschillende overheden te ruiken, daarop in te springen en er langlopende contracten uit te slepen. Ik pik de juiste koppen er dus uit en laat de nadere links liggen”

[wordt vervolgd]