Als je maar je best doet... deel 2

Ze doet haar best niet al te expliciet naar haar computerscherm te kijken waar weer een e-mail binnenkomt die zich met een luide “Ping!” aankondigt.
“Nou ik wil je niet van je werk houden”, haast ik me te zeggen.
Ze ziet er erg onzeker uit en heeft duidelijk de mode van een jaar of drie terug aan. Ze is duidelijk iemand die meer voor de brains dan voor de looks gaat.
Ik waag toch maar weer nog een poging tot contact: “Wat mooi klinkt dat ‘account manager overheid’. Ik moet je bekennen dat ik nog nooit een account manager overheid ben tegengekomen. Zou je het erg vinden om mij uit te leggen wat je doet en hoe je zo een veelkoppig monster als de overheid helemaal in je eentje kan bestieren?”. Ik maak er een breed gebaar bij, alsof ik alle overheidskoppen één voor één terug in hun hok duw.
Ze moet een beetje lachen om mijn amateurmimiek. “Ja, het is wel wat vreemd. Dit is de eerste drukkerij die verzonnen heeft dat de overheid een belangrijke, zo niet de belangrijkste potentiële klant is. En niet al die lokale middenstanders, grootgrutters en MKB-ers die hun reclamemateriaal ontworpen, gedrukt en verspreid willen zien.”
“Mmm. Toch zo gek nog niet, nu alle ondernemers op de recessie kankeren en op de centen zitten te passen.”, mompel ik terug.

[wordt vervolgd]