Tegendraads ondernemen

“We praten elkaar de put in”, zegt ze. Ik ken haar nog niet zo lang. Blond en lang. Ontwapenend, zeker. “Natuurlijk, de bestedingen nemen af, we zien de verkoop overal achteruit hollen. Maar is het nu omdat onze klanten minder te besteden hebben?”
Ze spreekt vurig. Ze brengt al jaren exotische gerechten aan de man en heeft ondertussen een leuk restaurant weten op te bouwen. Van het authentieke, culturele soort, waar je niet alleen heerlijke Colombiaanse koffie krijgt en een bandeja paisa die zo echt uit Medellín had kunnen komen, maar ook aangestoken wordt door de muziek en de mee-slepende poëzieavonden. Het is de enige plek waar ik liefdesgedichten op de mannen-WC kan lezen. Geen platvoerse rijmelarij maar echte mooie en doorleefde gedichten. Verliefde welbespraakte latino’s die hun passie in de deur krassen. Het past bij haar. Het is of de emoties als slierten door haar kapsel geweven zijn. Maar ze kan ook heerlijk praktisch en tegendraads uit de hoek komen.
“Kijk ik verkoop geen goedkope kleding of pindakaas. Ik verkoop emotie, passie, heerlijk eten, prima sfeer. Mijn klanten komen niet omdat ik goed aan de prijs ben. Ze komen omdat ik goed aan de emotie ben. Ik ben een uitbater van wat mooi, bijzonder is, wat je bijblijft, waar je nog eens aan terug denkt. Melancholie.”

[wordt vervolgd]