In de fles plassen - slot |
|
|
|
|
dinsdag 07 juli 2009 17:53 |
Rondtrekkende bewegingen. Hij ging duidelijk niet plankgas op zijn doel af. Dat het bedrijf, zijn bedrijf, niet alleen maar een toonbank was en een baan, en de voeder van de bankrekening, maar veel meer: een vervulling. Waar hij de mensen zorgvuldig bij gezocht had. En dat hij het niet snapte maar dat alles hem nu uit de handen glipte. Hij had net zijn beste kracht een schop verkocht. Het voelde bijna alsof hij de kinderen geslagen had. Hij wist niet meer waar hij het moet zoeken. Hij schaamde zich – natuurlijk omdat hij de zaak in het rood zag lopen maar ook omdat hij zijn doel kwijt was geraakt, geen slimme oplossing meer wist – en nu opeens zag wat voor een man hij al die jaren voor ons was geweest. Hij had ons al jaren geleden voor de zaak opgeofferd. Er waren zelfs geen normale vakanties bij geweest.” Ik kan me het gesprek helemaal voor me zien. Op de bank, en hij niet meer met zijn ronde stem maar met een zacht en kwetsbaar stemmetje. Zoekend naar de woorden. En zij als altijd, begrijpend, luisterend, doorvragend. Net als ik nu met haar. “Wat moeten wij ondernemersgezinnen doen als de zaak depressief wordt?” Ze knalde vraag op tafel. Daarna daalt haar stem. Ze wendt haar blik weer af. “Natuurlijk gaan we bezuinigen, snijden we alle overbodige kosten weg… Maar kun jij niet eens met hem naar de zaak kijken. Hij is zo op de praktische zaken gericht. Alsof hij inderdaad niet verder kijkt dan twee meter achter de motorkap. Er moet weer een iets wijdere blik in. Iemand die hem de grote lijn uitlegt. Hij we uit de shake-out en prijzenslag weg kunnen blijven, en onze vaste klanten weer gerust kunnen stellen en terug kunnen halen.”
Ik doe mijn best, natuurlijk, zoals altijd.
|