Als je je best maar doet ...

Een nieuw gezicht in de drukkerij. Ze kijkt wat verschrikt op als ze mij voor haar bureau ziet.
Ik kom hier bijna elke maand wel een keer. Maar dit is de eerste keer dat ik haar zie. En zij mij.
“Hallo”, zeg ik vrolijk en steek mijn hand uit. “Met wie heb ik het genoegen?”
Een vluchtige hand terug. Ze kijkt langs me heen en schudt haar haar los. “Goedemiddag. Ik ben José. Account manager overheid.”
“Hi José. Je bent hier nog maar pas, he?”
Ze knikt. “Sinds het begin van de maand”. Ze loopt duidelijk niet over van woorden.
“Nu dan hebben we er ongeveer evenveel dagen opzitten in dit bedrijf. Alleen smeer ik ze uit over een paar uur elke maand”, vervolg ik vriendelijk.
Ze durft nu terug te kijken, nieuwsgierig geworden wie die vrijpostige man is die zich haar ‘collega’ noemt.
“We kennen elkaar nog niet, en ik weet zeker dat je baas je nog niet verteld heeft dat er elke maand een rare zakenvriend langs komt die hem twee uur van zijn tijd rooft. Zodat hij even niet het bedrijf kan leiden maar gedwongen is om er van even naar te kijken of het het bedrijf van een ander, een geliefde vriend, is. Dat helpt hem om de ergste misstappen te voorkomen en af en toe wat slimme ideeën in te voeren waar de concurrenten nog niet aan gedacht hebben. Het houdt het bedrijfshoofd fris, zeg ik altijd maar”
Ze kijkt me aan. Ze vraagt zich duidelijk af waar ik heen wil en misschien ook wel hoe ze weer van me afkomt en weer met haar gewone werk verder kan.
“Oh, dan bent u vast een van de aandeelhouders?”.

[wordt vervolgd]